ธรรมะสวัสดี..(ฉบับที่หนึ่งร้อยเก้าสิบสอง)  ( ๑ มีนาคม ๒๕๕๓)
ขอความสุขความเจริญในธรรมจงมีแด่…พวกเรา..”สรรพากรทุกท่าน

ธรรมะสวัสดี วันนี้
ขอนำเสนอเรื่อง
เรียนรู้เพื่อปล่อยวาง

อาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
เมื่อเปรียบเทียบกับจิตใจ
ที่หลาย ๆ คน  อาจมองเห็นว่า เล็กน้อย

แต่ในความเป็นจริง
อาณาจักรใด ๆ ก็ไม่ยิ่งใหญ่
เท่ากับอาณาจักร  คือ จิตใจ

โลกทั้งโลก
จะอยู่ภายใต้จิตใจของเรานี่เอง

การเรียนรู้โลกภายนอก
ที่อาจดูว่ากว้างใหญ่
ก็ยังไม่เท่ากับการเรียนรู้โลกภายใน
นั่นคือ จิตใจของเราเอง

การเรียนรู้เพื่อปล่อยวาง
หลายคนก็มักคิดเสมอว่า..
ทำได้ยาก

เพียงเพราะไม่รู้จักวิธี
ที่จะหยุดถามใจตนเองสักนิดว่า..
ชีวิตของเราคือ อะไร ?
ชีวิตของเราเป็นอย่างไร ?
ชีวิตของเราเป็นไปอย่างไร ?
ชีวิตของเราควรให้เป็นไปอย่างไร ?
และชีวิตของเราควรเป็นอยู่อย่างไร ?

นี่ต่างหาก
ที่เป็นคำถามที่ต้องการให้เราได้ตอบ

หากเราตอบคำถามเหล่านี้ได้
นั้นจะเป็นการค้นพบที่ยิ่งใหญ่
เป็นการเห็นคุณค่าของชีวิตได้อย่างแท้จริง

การเรียนรู้ความเป็นไปต่าง ๆ
ของชีวิตอย่างเข้าใจ
แล้วปล่อยวาง..
นั่นจะเป็นการค้นพบจุดเริ่มต้นที่ยิ่งใหญ่ในชีวิต
เพราะนั้น คือ การบรรลุธรรม
ที่ลึกซึ้ง สูงสุด ในจิตใจ

คงไม่ยากเกินไป
สำหรับการบรรลุสภาวะแห่งความสงบสุขนั้น

คงไม่ยากเกินไป
สำหรับการหยุด..เพื่อเรียนรู้และปล่อยวาง