คำพิพากษาฎีกาที่3173/2533

นายวัลลภ วงศ์สายสุวรรณ

โจทก์

กรมสรรพากร

จำเลย

กฎหมายที่เกี่ยวข้องประมวลรัษฎากร มาตรา 61, 40 (5), 26, 23, 24

โจทก์มิได้ยื่นแบบแสดงรายการเสียภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา ปี พ.ศ. 2527, 2528 เจ้าพนักงานประเมินของจำเลยทำการประเมินภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา กรณีมีเงินได้จากการให้เช่าทรัพย์สินในปี พ.ศ. 2527, 2528 โดยคำนวณหักค่าใช้จ่ายเหมาให้ร้อยละ 30 โจทก์อ้างว่าได้ปลูกสร้าง ตึกแถวเพื่อขายแก่บุคคลทั่วไป แต่เกิดภาวะน้ำท่วมจึงขายไม่ได้ในปี 2527 ได้ให้ ส.เช่าแต่ไม่ได้เก็บค่าเช่าเนื่องจาก ส. ออกค่าใช้จ่ายในการดัดแปลงตึกแถวทำเป็นหอพัก ในปี 2528 ได้ต่อสัญญาเช่าให้อีก 1 ปี โดย ส.ชำระค่าเช่าเป็นเช็ค ถึงกำหนดโจทก์เบิกเงินตามเช็คไม่ได้ จึงเลิกสัญญากับ ส. และเข้าดำเนินกิจการเอง ในปี 2527 และ 2528 โจทก์จึงไม่มีเงินได้ ศาลพิเคราะห์แล้ว ไม่เชื่อว่าโจทก์มอบให้ ส. ดัดแปลงตึกแถว โจทก์ไม่สามารถนำ ส. มาเป็นพยาน อ้างว่าไม่รู้จักที่อยู่ ทั้งที่ดำเนินธุรกิจติดต่อกันมา 2 ปี เป็นข้ออ้างที่เลื่อนลอยไม่มีเหตุผลที่ น่าเชื่อถือ ค่าเช่าที่ให้ ส. เช่าต่ำมากจนไม่น่าเชื่อว่ามีการเช่ากันจริง ทั้งปรากฏว่าโจทก์ขอมีเลขที่บ้านด้วย ตนเองก่อนดำเนินธุรกิจให้เช่าหอพัก 1 ปี ข้อเท็จจริงฟ้งได้ว่าโจทก์ดำเนินกิจการเอง และมีเงินได้พึงประเมินจากการให้เช่าทรัพย์สินในปี พ.ศ. 2527 และ 2528 การประเมินภาษีของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์จึงชอบแล้ว