เมนูปิด

คำพิพากษาฎีกาที่ 5064/2530 
นายวินิต โสภณพิศ โจทก์
บริษัท ล็อกซเล่ย์ (กรุงเทพฯ) จำกัด ที่ 1 กรมสรรพากร ที่ 2จำเลย
กฎหมายที่เกี่ยวข้อง ประมวลรัษฎากร มาตรา 40 (1), 42, 50
เงินค่าชดเชยตามคำพิพากษาซึ่งลูกจ้างได้รับเมื่อนายจ้างเลิกจ้าง ถือได้ว่าเป็นเงินที่ลูกจ้างได้เนื่องจากการจ้างแรงงาน ตามที่บัญญัติไว้ในประมวลรัษฎากร มาตรา 40 (1) ซึ่งกำหนดให้เป็นเงินได้พึงประเมิน แม้เงินค่าชดเชยจะจ่ายกันเมื่อเลิกจ้างแล้ว ก็หาทำให้เงินดังกล่าวไม่เป็นเงินได้พึงประเมินไม่ และไม่ปรากฏว่าเป็นเงินได้พึงประเมินประเภทที่ได้รับการยกเว้นไม่ต้องเสียภาษีอากร ผู้จ่ายเงินค่าชดเชยจึงมีหน้าที่หักภาษีเงินได้ไว้ ณ ที่จ่าย ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 50 ประกอบมาตรา 3 จตุทศ ส่งจำเลยที่ 2 ซึ่งมีสิทธิรับไว้โดยชอบ

ปรับปรุงล่าสุด: 23-01-2021