เมนูปิด

คำพิพากษาฎีกาที่7673/2546 
กรมศุลกากร ที่ 1 , กรมสรรพากร ที่ 2โจทก์

บริษัท เค้นท์นิตเตอร์ส (ไทยแลนด์) จำกัด

จำเลย
เรื่อง เงินเพิ่ม
กฎหมายที่เกี่ยวข้อง พระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 9) พ.ศ. 2482 มาตรา 19 ทวิ มาตรา 112 จัตวา วรรคหนึ่ง วรรคสาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 328 วรรคสอง มาตรา 329

จำเลยสั่งซื้อและนำสินค้าเข้ามาในราชอาณาจักรเพื่อผลิตและส่งออกภายในกำหนด 1 ปี นับแต่วันนำเข้าและได้โดยแสดงความจำนงขอคืนอากรตามพระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 9) พ.ศ. 2482 มาตรา 19 ทวิ จำเลยนำหนังสือ ค้ำประกันของธนาคารมาวางเป็นประกัน เมื่อครบกำหนด 1 ปี จำเลยนำสินค้ามาผลิตและส่งออกไปเพียงบางส่วน เป็นการผิดเงื่อนไข เจ้าพนักงานของโจทก์ที่ 1 จึงได้ประเมินอากรขาเข้าของสินค้าคงเหลือกับเงินเพิ่มและแจ้งให้ผู้ค้ำประกันนำเงินมาชำระธนาคารในฐานะผู้ค้ำประกันได้ชำระเงินตามสัญญาค้ำประกันแล้ว ซึ่งเงินตามสัญญาค้ำประกันแต่ละฉบับมีจำนวนสูงกว่าค่าอากรขาเข้าที่จำเลยต้องชำระแต่น้อยกว่าค่าอากรและเงินเพิ่มรวมกัน เจ้าพนักงานของโจทก์ที่ 1 นำเงินไปหักชำระเงินเพิ่มก่อน ส่วนเหลือจึงนำไปชำระอากรขาเข้า ซึ่งไม่พอชำระ ในการชำระหนี้สินหลายรายที่ถึงกำหนดชำระพร้อมกันต้องให้รายที่เก่าที่สุดเป็นอันได้ปลดเปลื้องไปก่อน ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 328 วรรคสอง แม้พระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 112 จัตวา วรรคสาม จะบัญญัติให้ถือว่าเงินเพิ่มเป็นเงินอากรแต่หนี้ค่าอากรก็เป็นหนี้ที่มีมาก่อนเงินเพิ่ม จึงเป็นหนี้เก่ากว่าหนี้เงินเพิ่ม ดังนี้ หนี้ค่าอากรย่อมได้รับการปลดเปลื้องไปก่อนหนี้เงินเพิ่ม ที่เกิดขึ้นตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ.2469 มาตรา 112 จัตวา วรรคหนึ่ง มิใช่ดอกเบี้ยและไม่อาจถือเป็นดอกเบี้ยได้ จึงไม่อาจนำประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 329 มาบังคับได้

ปรับปรุงล่าสุด: 12-02-2021